دهد . جواب ما : ما نمىگوئيم كه معجزه در حد وفور هم ممكن است و خداوند آن را بدست اوليائش محقق مىسازد بگونه‌اى كه صبح تا شب بر سر هر كوى و برزن دهها و صدها معجزه انجام پذيرد تا از اثر بيفتد بلكه ما مىگوئيم : خدا حكيم است و كار قبيح نمىكند و معجزات تا زمانى ممكن است كه از جهات قبح خالى باشد و آن وقتى است كه در كثرت نرسد به حدّى كه از معجزه بودن خارج شود . 2 - اگر معجزه مخصوص انبياء نبوده بلكه بدست ديگران هم ظاهر شود لازم مىآيد كه مردم زير بار انبياء نروند و نقض غرض شود بدليل اينكه فلسفه وجوب اطاعت از انبياء همانا معجزه داشتن آنها است كه سند حقانيت است و اگر ديگران هم معجزه داشته باشند ديگر موقعيت اعجاز در انظار عموم موهون گرديده و كسى براى آن ارزش قائل نمىشود . شاهد مثال : اگر سلطان با يك نوع خاصى از غذا و نوشيدنى هر كسى را از شاه و گدا ، خاص و عام ، صغير و كبير ، شريف و وضيع و . . . اكرام نمايد ديگر از ارزش آن خوردنى يا نوشيدنى كاسته و اطعام يك سلطان از همان غذا مايهء اكرام او محسوب نمىشود ما نحن فيه هم هكذا . جواب ما : ما يك جواب نقضى مىدهيم و آن اينكه : اگر همين معجزه كه بدست پيامبر پيشين انجام گرفته بدست پيامبر بعدى هم انجام بگيرد اشكالى دارد ؟ جواب مىدهيد : خير ، ما مىگوئيم : آيا دوباره كه انجام شد باندازهء بار اول ارزش دارد ؟ جواب مىدهيد : خير ، حال مىگوئيم : اين مورد را چه جواب مىدهيد ؟ هر چه اينجا گفتيد ما در مورد اولياء اللّه مىگوئيم ، پس صدور معجزه از ديگران بلا مانع است آرى اگر به حدّ كثرت و شيوع برسد با لطف الهى منافى است و جهت قبح دارد و انجام نمىگيرد .